Tuesday, February 11, 2014

Wandeling bij de Ossenstal





Vandaag weer met de dinsdagochtendwandelclub op pad geweest.
We kozen voor een wandeling in het Bos bij de Ossenstal in Epe.
Daar staat een paal met gekleurde bordjes en hier kun je de route kiezen.
We kozen voor de bruine, de langste.
Het was een fijne ochtend in het bos, we hadden weinig last van de wind en het was droog.
Wat een heerlijk begin van de dag!
Daarna trakteerde Gerrie in Epe op koffie met gebak vanwege haar verjaardag.


Uitkijktoren op de Haelberg



In het bos wordt momenteel hard gewerkt door de bosarbeiders. Overal liggen mooie boomstammen te wachten op vervoer.




In de Veluwse bossen zijn de laatste jaren veel brede verharde fietspaden aangelegd. Je kunt uren fietsen door het bos. Iets voor de zomer, nu genieten we nog te voet van deze pracht.

En vanmiddag nog een fijne wandeling gemaakt, dus het kon niet op vandaag.

NB: Voor de wandelclubvriendinnen ( en anderen, natuurlijk ) Hier is mijn blog over de Tegeltjesbrug. klik hier.


Sunday, February 9, 2014

Weer een randje

 
Omdat jullie allemaal zo posotief reageerden op mijn Randje per week, laat ik weer iets zien.
 
Het is nog steeds heel leuk om op zaterdag de computer te openen en Randje per week op te zoeken.
En dan denk je, Wanneer heb ik tijd?
Het borduren duurt ongeveer een uur, dus er is altijd wel een gaatje over.
Zo ook nu.
 
 
 
Hier kun je goed de drie kleuren blauw zien die ik gebruik.
Op de site van Randje per week staat dat volgende week wordt geborduurd met 2 kleuren.
Ik loop dus iets voor op de planning.
 
Ja, en door al dat geborduur herinnerde ik me opeens al die andere werkjes die ik ooit heb gemaakt.
Dus maar eens weer de kast ingedoken en ik vond De pinquïns, het tweede werkje, gemaakt op de lagere school.
Het eerste was een kleedje, maar dat heb ik vorig jaar opgeruimd.
En toen volgde het Rokje met de popjes, een kunstwerk vond ik toen zelf.
Mijn babypop droeg vroeger het rokje en toen mijn kleindochter van 5 vorige week dit rokje zag, wilde ze maar één ding: de pop moest het mooie rokje aan.









Bij mijn dochters in Utrecht en Arnhem hangen nog twee merklapjes, die mijn moeder maakte op de lagere school. Ze lagen jaren in een kistje op zolder, maar enige jaren geleden heeft mijn moeder ze laten inlijsten, dus ze heeft er zelf nog plezier van gehad dat haar merklapjes te pronk hingen.
Mijn dochters zijn er nu erg blij mee.
Op een vorig log van mij zag je de twee lapjes die samen in één lijstje bij mij hangen.
 
De twee hieronder hangen bij mijn dochters.
 
 

 
 


 
 
 



Ik zie weer uit naar volgende week, als het nieuwe Randje per week wordt getoond.





Friday, February 7, 2014

Kaarten uit mijn kaartendoos


Met recht  "Uit de oude doos".

Zweden-Noorwegen


In mijn kaartendoos tref je allerlei kaarten van plekken waar ik geweest ben.
Een heel klein gedeelte laat ik vandaag zien op mijn blog.
De aanleiding is dit plaatje.




Op het blog Pippa's Hus  klik hier kwam ik prachtige blauwe bordjes tegen van Carl Larsson.
Op één van die bordjes stond een plaatje van een klein meisje.




Direct zocht ik in mijn kaartendoos en vond de kaart waar dit meisje op staat.
Deze kaart (en meer) kocht ik in 1976 op de grens Zweden Noorwegen in een souvernirwinkel.
De laatste kaart van de serie heb ik altijd bewaard.
In 1977 kregen we onze oudste dochter en ik vond haar op dit meisje lijken.

Leuk detail is nog dat we 19 juni 1976, slechts één dag door Zweden reden op weg naar Noorwegen.
Het was de  dag dat Kroonprins Karel Gustaaf en Silvia Sommerlath trouwden.
We hebben onderweg niets van de feestelijkheden gezien. nergens hing een vlag.



Prince Edward Island, Canada


Deze twee kaarten kocht ik op Prince Edward Island, Canada.


Dit is een plaatje uit het boek `Anne of Green Gable`.
Het boek speelt zich af op Prince Edward Island.

In 1995 stond er in de krant een dringende oproep voor gastadressen voor Veteranen.
Wij gaven ons hier voor op en 14 dagen lang hadden wij de bejaarde Bill Mc Nally te gast in ons huis.
Hij woonde op Prince Edward Island in Canada.
We brachten hem naar evenementen die georganiseerd werden voor de Veteranen.
In ons dorp hadden veel gezinnen zich opgegeven, dus men bezocht ook elkaar op de gastadressen.
De Veteranen leerden zo ook elkaar kennen.
Bill had zijn hele leven geleden onder het feit dat hij had moeten vechten.
Hij ging, als er vuurwerk was, naar de kelder omdat dit hem herinnerde aan de oorlogstijd.
Het allerliefst zat Bill ´s avonds met ons te praten over de oorlogstijd.
Eindelijk kon hij er over praten.
De huisarts had hem geadviseerd om Nederland een keer te bezoeken.
Het bezoek aan Nederland had Bill erg goed gedaan en hij nodigde ons uit om naar Prince Edward Island te komen.
Van het één kwam het ander, We mochten met ons gezin in het huis van de zus van Bill wonen, we kregen de auto van Bill´s dochter te leen, hij zorgde voor fietsen voor ons allemaal.
Dus we gingen drie weken naar P.E.I. in de zomer van 1995.
We leefden heerlijk op het eiland. Er was weinig verkeer, alles was een beetje zo als bij ons in de jaren ´50. We bewaren heel goede herinnering aan deze tijd.


Tegelmuseum Otterlo




Met mijn moeder en schoonmoeder bezocht ik op een woensdagmiddag het tegelmuseum in Otterlo.
Het is al heel lang geleden, maar ik herinner me dat het bijzonder mooi was.
De dames hadden een fijne middag en herkenden veel tegeltableau´s.




Króller Múller Museum, Otterlo

Hieronder een kaart van een schilderij van Vincent van Gogh, geschilderd in Parijs, voorjaar 1887.
Ik vind deze prachtg, het zou uit deze tijd kunnen zijn.
Zo zie je dat alles verandert, weer terug komt, blijft, wisselt en blijft.



Onze familie is fan van Vincent van Gogh.
Onder anderen omdat hij is geboren in Zundert, de geboorteplaats van mijn moeder.
Zundert had-heeft een kleine protestantse gemeente en dominee van Gogh was dominee in Zundert.
Een  oud-tante  van mijn moeder `diende` bij dominee van Gogh.
Er gaat zelfs een verhaal dat een  oud-oom tegelijk met Vincent van Gogh in Breda uit de trein stapte en dat ze samen naar Zundert liepen.
Zo´n 20 a 25 km.
De oud-oom vroeg aan Vincent of hij zou helpen de bagage van Vincent dragen, maar Vincent antwoordde,
Nee, ieder draagt z´n eigen last.
Altijd mooi, zo´n verhaal.

Verder hielp dominee van Gogh mijn overgrootvader aan zijn vrouw.
Arie Honcoop wilde gaan emigreren, hij kon geen protestants meisje vinden in de kleine gemeenschap in Zundert.
Zijn moeder, weduwe,  ging naar  dominee van Gogh en vroeg om hulp.
De dominee wist raad en bracht Arie in contact met Henriétte Rietman.
Ze werden een gelukkig paar.
Op  mijn blog klik hier   kun je er meer over lezen.

Nu, dit waren slechts een paar kaarten  - en verhalen- uit mijn doos.
Er zitten nog veel meer verrassingen in.
Ik heb vandaag in elk geval scannen geleerd met het nieuwe programma, want alles gaat nu anders op de computer.

Met nog een keer dit lieve meisje eindig ik voor vandaag.




 





 













 



 

Tuesday, February 4, 2014

Ik doe weer mee

 
In eigen tuin
 
 
 
Hallo mensen,
 
ik doe weer mee in blogland.
Mijn computer was een week logeren bij de computerdeskundige in verband met het overzetten van Windows naar Vista.
Dit om beveiligingsredenen.
Na dat ik vorige week mijn laatste log had geplaatst ging de computer het huis uit.
En dat was een gemis!
De afgelopen week liep ik verschillende keren tevergeefs naar het kamertje waar de computer staat.
 
Om te internetbankieren,
om te kijken waar een bepaalde kerk in Utrecht staat,
om het nieuwe Randje per week te zien,
om een telefoonnummer op te zoeken,
om een mail te sturen,
om een oude mail van het koor te checken,
om te kijken  naar alle leuke bloggen die ik volg.
 
Het was dus een groot  gemis!
 
Maar een uur geleden is de computer terug gebracht.
Ik kan weer bloggen, mail lezen, internetbankieren, borduren, dingen opzoeken, enz. enz.
 
Ik doe dus weer mee.
 


 



Ik merk dus  nu, dat er bij het foto's plaatsen wel iets is veranderd.'
Ik kan geen tekst meer onder alle foto's plaatsen en het vergroten en verkleinen van foto's moet ik nog even uitzoeken of dat wel kan.
Maar ik elk geval kan ik weer bloggen.

Monday, January 27, 2014

Borduren, Randje per week


Randje per week 2




Afgelopen vier dagen pasten we op twee kleinkinderen van 0 en 2 jaar.
Het hele huis lag vol speelgoed, de keukenvloer vol brokjes brood en de wasmachine draaide voortdurend.
Maar wat was het leuk!

De rust is nu weer gekeerd, het huis opgeruimd, speelgoed ligt weer in de kast en ik heb wat voorjaarsbloemetjes gehaald.
En ik kan weer verder met Randje per week.
Zaterdag stonden de nieuwe randjes op internet.
Tussen de bedrijven door even gekeken maar vandaag kon ik echt beginnen.
Heerlijk met een kopje thee achter de computer om het ontwerp te zien.

De randjes zijn bijna af en de thee staat koud naast me.
Kun je nagaan hoe leuk het is.

De voorjaarsbloemetjes zette ik in twee  potjes ( ooit soepkommen ) die ik kreeg toen ik nog op kamers woonde.
Dat is meer dan veertig jaar geleden.
Ik kreeg ze van Willy (Zondagskind ).
Er was ook nog een mooie pot met deksel bij, maar die is gesneuveld.





Door de recente borduuraanval bedacht ik me opeens dat ik ook geboortetegels heb geborduurd voor de kinderen, jaren geleden.
Ik ben de kast ingedoken en vond ze terug.
 Van één is de stof wat vlekkerig, van de ander is het lijstje stuk.
Toch maar weer in orde maken, denk ik.






Lieve mensen, ik ga jullie natuurlijk niet elke week vervelen met mijn Randje per week, maar af en toe vertel ik even iets over mijn terug gevonden hobby.

Wednesday, January 22, 2014

Welgelegen, een vertrouwd gebouw

Welgelegen


Zoals je weet "spaar"  ik huizen die Welgelegen heten.
Ook in mijn eigen woonplaats is  een Welgelegen.
Ik kom er achter dat het meestal oude huizen zijn, die Welgelegen heten.

Als je nadenkt over deze naam is het een prachtige, liefelijke  naam.

Welgelegen in mijn woonplaats  is gebouwd in het centrum in 1867. 









Naar mijn idee is het als notariswoning gebouwd in het verleden.
Ik weet alleen maar dat Welgelegen een kerkelijke functie had en heeft.
De clubs, het jeugdwerk, kerkenraadsvergaderingen  enz. vinden plaats in Welgelegen.
Ook nu nog.


Mijn oma, Hendrika Johanna, waar ik naar genoemd ben, zie ook hier ging als jong meisje vanuit E. dienen op Welgelegen.
Ze verliet haar familie, zoals veel jonge meisjes in die tijd en werd dienstmeisje op Welgelegen.
Voor dag en nacht.
Mijn oma werd (D)rika  genoemd.
Maar dat vond "mevrouw" lastig, want op Welgelegen werkte al een Rika.
Twee Rika's zou verwarring geven.
Hoe heet je nog meer, vroeg mevrouw aan mijn oma.
De tweede naam was Johanna.
Dan noemen we je in het vervolg Anna, zei mevrouw.
Dus mijn oma raakte niet alleen het vertrouwde ouderlijke plekje kwijt, ook haar naam moest ze inleveren.
Het toeval wil, dat mijn oma verkering kreeg met de broer van Rika, Albertus de Gr.

In E. werd mijn oma later altijd tante Rika genoemd en in H. de plaats waar ze met Albertus ging wonen werd ze tante Anna genoemd.


In 1967 stierf  mijn vader onverwacht en vanuit Welgelegen werd hij begraven.

Zelf ging ik als meisje naar de meisjesclub in Welgelegen.
De Benjamins, De Koningskinderen waren namen van de clubs.
Ook onze kinderen gingen naar de club in Welgelegen.

Mijn man zingt al jaren ( bijna 40 jaar) bij een mannenkoor, wat repeteert in Welgelegen.

Mijn moeder heeft nadat ze haar winkel sloot in 1981, tot 2006   klik hier gevolksdanst in Welgelegen.

En nu..............................
ben ik juffrouw van de jongensclub. Ik heb de groep 5 en 6 jarigen.
Elke woensdagavond ga ik naar, je raadt het al,

Welgelegen.

We lezen, zingen, plakken, kleuren en boetseren er op los.


Deze foto heb van de site van Wikipedia, iets mooier dan die ik zelf heb gemaakt.





Sunday, January 19, 2014

Rubato gaat na jaren weer borduren


Randje per week.

Eind december/begin januari  kwam ik op een blog dit tegen.



Op het blog De tante van Tjorven  klik hier kwam ik een link tegen en op het blog van 
Zondagskind  klik hier las ik over het randje per week. 

Ik werd steeds enthousiaster.
Zou ik dit ook nog kunnen?

Ik zocht het blog Randje per week op klik hier 

Het project loopt al twee weken, dus ik heb al achterstand.
Bij mijn vriendin ( Zondagskind) geïnformeerd over materiaal, waar is het te koop, is het moeilijk enz.
Na alle informatie besloot ik om te starten en geen tijd verloren te laten gaan.
Via internet stof besteld om op te borduren.
De stof moet eigenlijk 20 cm breed zijn, maar dit was overal uitverkocht, dus heb ik nu stof van 16 cm breed.
Ik wilde witte stof  bestellen, maar de verkoopster adviseerde min of meer om naturel te nemen.
ik dacht dat dat gebroken wit was, maar het was veel donkerder. Even een kleine teleurstelling, maar ach.
Ik had me voorgenomen om met rood garen te gaan borduren, gezien de merklapjes die ik van mijn moeder heb. Deze zijn ook rood geborduurd, zoals vroeger gebruikelijk was.
Maar rood op die donkere stof vond ik niet zo mooi.
Na vijf randjes borduren besloot ik om het rode borduursel te verwijderen en kocht ik drie tinten blauw.
Daarmee ben ik opnieuw begonnen, maar met grote steken, want ik zie niet heel scherp.
Vandaag heb ik het tweede gedeelte geborduurd en toch met kleine steekjes. Met een goede lamp is het gelukt.
Voor de kenners: ik borduur op aïda stof en niet op linnen.
De eerste drie randjes laat ik waarschijnlijk zitten met die grote steken.
Het was vroeger ook een soort oefenlap.


Aïdastof met rood garen

Randje per week op de computer te vergroten, zodat je het goed kunt zien

Zo zit ik achter de computer, het garen is nu blauw

Twee merklapjes die mijn moeder meer dan 80 jaar geleden maakte

Behalve bovenstaande merklapjes maakte mijn moeder er nog twee op de lagere school. Deze twee, waarop ook haar naam staat geborduurd, hangen te pronk bij mijn dochters.


Elke week kun je op het blog Randje per week  twee of drie nieuwe randjes vinden om te borduren.

Met veel plezier ben ik opeens weer aan het borduren en ik vind het heel leuk.
In plaats van Heel Holland bakt, zou je kunnen zeggen Heel Holland  borduurt.

Ik ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die hier aan zijn begonnen.

Tuesday, January 14, 2014

Te voet langs stromend water

Deze voeten gingen met elkaar op stap

Vanmorgen, dinsdag, heb ik weer met de dinsdag-wandelclub gewandeld
Ongeveer 10 kilometer.
We begonnen om ongeveer kwart voor tien met de wandeling, het was heerlijk fris buiten, de zon begon er door te komen en scheen licht over het nog witte land.
We liepen de Verloren Beekroute uit het boekje Te voet langs stromend water.
De tien wandelingen in dit boekje gaan hoofdzakelijk langs de beken, waar dit gebied bekend om staat.

ROUTE IMPRESSIE
Een verrassende wandeling door een bijna vergeten, maar niet verloren gebied.
U vindt hier de afwisseling van boerenland, beken, bomen en bosjes en recreatiebedrijven met veel brede zandwegen.
Het Wisselse Veen is een kwelgebied, waar de Verloren Beek ontspringt.

Tot zo ver de route impressie uit het wandelboekje.

Het was een zeer afwisselende route, we kwamen zo ongeveer niemand tegen, er reed alleen een vuilniswagen in het bos.
Het leek of de wereld van ons was vanmorgen.
















Dat  was weer genieten , deze ochtend.
De club gaat nu starten met het Marskramerpad, dat heb ik al gelopen, zie label.
Maar met de reistijd erbij gaat het wandelen dan meer tijd kosten. 
Dus doe ik even niet mee.